Wersje UUID i kiedy ich używać
- UUID v1 łączy znacznik czasu z adresem MAC maszyny — gwarantuje unikalność, ale ujawnia czas utworzenia i tożsamość sprzętu, co budzi obawy dotyczące prywatności.
- UUID v3 i v5 to deterministyczne skróty: v3 używa MD5, v5 używa SHA-1. Biorąc pod uwagę tę samą przestrzeń nazw i nazwę, zawsze generują ten sam UUID — przydatne do generowania spójnych identyfikatorów z kluczy naturalnych (np. konwertowanie adresów e-mail na identyfikatory użytkowników).
- UUID v4 używa 122 bitów losowych danych, zapewniając silną gwarancję unikalności bez ujawniania żadnych informacji.
- UUID v7 (RFC 9562, 2024) osadza znacznik czasu Unix w pierwszych 48 bitach, zachowując 74 bity losowe — można je sortować według czasu utworzenia, co czyni je idealnymi dla głównych kluczy bazy danych, gdzie wydajność indeksu ma znaczenie.
W przypadku większości zastosowań v4 jest wyborem domyślnym; przełącz się na v7 w przypadku głównych kluczy bazy danych, gdzie kolejność wstawiania ma znaczenie.