Generator UUID

UUID (Universally Unique Identifier), w systemach Microsoft znany również jako GUID (Globally Unique Identifier), to 128-bitowa wartość służąca do jednoznacznej identyfikacji informacji w systemach rozproszonych bez centralnego koordynatora. Prawdopodobieństwo kolizji jest tak małe, że w każdym praktycznym zastosowaniu uznaje się je za zerowe. UUID w wersji 4 to najpopularniejszy wariant, który wykorzystuje 122 bity losowości z kryptograficznie bezpiecznego źródła. UUID w wersji 1 łączy bieżący znacznik czasu z identyfikatorem węzła (pierwotnie adresem MAC). UUID w wersji 7, ustandaryzowany w dokumencie RFC 9562, koduje w najstarszych bitach znacznik czasu systemu Unix z dokładnością do milisekund, dzięki czemu jest zarówno unikalny, jak i sortowalny — idealny na klucze główne baz danych. Narzędzie to działa w całości w Twojej przeglądarce za pomocą interfejsu Web Crypto API, więc żadne dane nie są wysyłane na serwer.

star 4.9
New

Generator UUID calculator

shield 100% Private — UUIDs are generated in your browser with the Web Crypto API.

tune Options

5
1255075100

fingerprint Generated UUIDs

info v4 — 122 bits of randomness per UUID
5 generated

tag UUID Versions

v4 Random
Most common — pure crypto randomness
v1 Timestamp
Time + node — leaks generation time
v7 Sortable
Unix ms + random — great for DB keys
Nil Zeros
00000000-0000-0000-0000-000000000000

straighten UUID Anatomy

xxxxxxxx-xxxx-Mxxx-Nxxx-xxxxxxxxxxxx
M = version (1, 4, 7, ...)
N = variant (8, 9, a, or b for RFC 4122)
128 bits = 32 hex chars, grouped 8-4-4-4-12

lightbulb Quick Tips

  • 1 Use v7 for database primary keys — sortable order improves index locality
  • 2 Stick to lowercase UUIDs for consistency across systems
  • 3 Braced {xxx} form is Microsoft's GUID style — same value, different wrapper

How to Use the Generator UUID

tune

Wybierz wersję UUID

Wybierz v4 dla wartości losowych (najpopularniejsze), v1 opartą na znaczniku czasu, v7 dla identyfikatorów sortowalnych lub zerową wartość wartowniczą.

format_list_numbered

Wybierz ilość

Generuj od 1 do 100 identyfikatorów UUID naraz — przydatne przy wypełnianiu baz danych danymi testowymi lub tworzeniu zestawów testowych.

format_shapes

Wybierz format

Wybierz standardowy format z myślnikami, wielkie litery, wersję bez myślników (surowe 32 znaki) lub format Microsoft GUID w nawiasach {xxx}.

content_copy

Skopiuj i użyj

Kliknij „Kopiuj” przy dowolnym UUID lub użyj przycisku „Kopiuj wszystko”, aby przenieść całą paczkę do schowka.

The Formula

Wszystkie identyfikator UUID to wartości 128-bitowe wyświetlane jako 32 znaki szesnastkowe zgrupowane w formacie 8-4-4-4-12 z myślnikami. Bity wersji zajmują 13. cyfrę szesnastkową, a bity wariantu zajmują górne bity 17. cyfry szesnastkowej. Wersja v4 używa losowych danych dla reszty; v1 koduje znacznik czasu; v7 koduje milisekundowy znacznik czasu Unix, który sprawia, że sortowanie leksykograficzne jest równe sortowaniu chronologicznemu.

UUID = 128 bits = 32 hex chars = 8-4-4-4-12 pattern

lightbulb Variables Explained

  • v4 Losowy — 122 bity losowości kryptograficznej + 6 stałych bitów wersji/wariantu
  • v1 Znacznik czasu — 60-bitowy czas od 1582-10-15 + 14-bitowa sekwencja zegara + 48-bitowy węzeł
  • v7 Sortowalny — 48-bitowy milisekundowy znacznik czasu Unix + 74 bity losowe + wersja/wariant
  • nil 00000000-0000-0000-0000-000000000000 — UUID złożony z samych zer

tips_and_updates Pro Tips

1

W większości przypadków używaj wersji v4 — jest najprostsza, najszerzej obsługiwana i nie zawiera informacji o czasie, które mogłyby wyciec.

2

Do kluczy głównych baz danych używaj wersji v7 — możliwość sortowania według czasu utworzenia poprawia lokalność drzewa B i wydajność zapytań.

3

Nigdy nie używaj wersji v1, gdy ważna jest prywatność — pierwotnie osadzała adres adres MAC i może ujawnić, kiedy wygenerowano identyfikator.

4

Zerowy UUID (00000000-...) to wartość wartownicza; nigdy nie używaj go jako prawdziwego identyfikatora.

5

Zgodnie z RFC 4122 identyfikatory UUID nie rozróżniają wielkości liter — zapisuj je małymi literami, aby zachować spójność w różnych systemach.

Uniwersalnie unikalne identyfikatory (UUID) to wartości 128-bitowe używane do identyfikowania zasobów bez konieczności korzystania z centralnego urzędu, co czyni je niezbędnymi w systemach rozproszonych, bazach danych, interfejsach API i architekturach mikrousług. Standardowy format — 8-4-4-4-12 znaków szesnastkowych, takich jak 550e8400-e29b-41d4-a716-446655440000 — zapewnia 2^122 możliwych wartości (5,3 × 10^36), dzięki czemu przypadkowe kolizje są praktycznie niemożliwe. Nasz kalkulator dat i narzędzie do tworzenia identyfikatorów tworzy wersję 4 (losową) natychmiast, z opcjami generowania wielu UUID jednocześnie, kopiowania do schowka i formatowania jako wielkie lub małe litery. UUID v4 to najpopularniejsza wersja w nowoczesnym oprogramowaniu, używana przez gen_random_uuid() w PostgreSQL, uuid4() w Pythonie, crypto.randomUUID() w JavaScript oraz większość ORM. Niezależnie od tego, czy potrzebujesz unikalnego identyfikatora dla rekordu w bazie danych, klucza API, tokena sesji czy zestawu testowego, to narzędzie zapewnia kryptograficznie losowe UUID zgodne ze specyfikacją RFC 4122.

Wersje UUID i kiedy ich używać

  • UUID v1 łączy znacznik czasu z adresem MAC maszyny — gwarantuje unikalność, ale ujawnia czas utworzenia i tożsamość sprzętu, co budzi obawy dotyczące prywatności.
  • UUID v3 i v5 to deterministyczne skróty: v3 używa MD5, v5 używa SHA-1. Biorąc pod uwagę tę samą przestrzeń nazw i nazwę, zawsze generują ten sam UUID — przydatne do generowania spójnych identyfikatorów z kluczy naturalnych (np. konwertowanie adresów e-mail na identyfikatory użytkowników).
  • UUID v4 używa 122 bitów losowych danych, zapewniając silną gwarancję unikalności bez ujawniania żadnych informacji.
  • UUID v7 (RFC 9562, 2024) osadza znacznik czasu Unix w pierwszych 48 bitach, zachowując 74 bity losowe — można je sortować według czasu utworzenia, co czyni je idealnymi dla głównych kluczy bazy danych, gdzie wydajność indeksu ma znaczenie.

W przypadku większości zastosowań v4 jest wyborem domyślnym; przełącz się na v7 w przypadku głównych kluczy bazy danych, gdzie kolejność wstawiania ma znaczenie.

Prawdopodobieństwo kolizji UUID w praktyce

UUID v4 używa 122 losowych bitów, dając 5,3 × 10^36 możliwych wartości. Problem urodzinowy określa prawdopodobieństwo kolizji: po wygenerowaniu 2,7 × 10^18 (2,7 tryliona) UUID istnieje 50% szans na jedną kolizję.

Wyrażając to praktycznie, generowanie 1 miliarda UUID na sekundę przez 85 lat osiąga ten próg. W bardziej realistycznych skalach — systemie generującym 1 milion UUID dziennie — prawdopodobieństwo jakiejkolwiek kolizji w ciągu 100 lat wynosi około 1 do 10^24.

Zakłada to odpowiedni generator liczb losowych (CSPRNG); użycie Math.random() w języku JavaScript (który nie jest bezpieczny kryptograficznie) zmniejsza entropię i zwiększa ryzyko kolizji. Zawsze używaj crypto.randomUUID(), bibliotek uuid v4 lub wbudowanych w bazę danych funkcji UUID dla systemów produkcyjnych.

UUID jako główne klucze bazy danych: wady i zalety

UUID jako klucze główne umożliwiają decentralizowane generowanie identyfikatorów (aplikacje tworzą identyfikatory bez odpytywania bazy danych) i zapobiegają atakom wyliczeniowym (użytkownicy nie mogą odgadnąć identyfikatorów innych rekordów).

Jednak losowe wartości UUID v4 szkodzą wydajności indeksu B-tree — losowe wstawiania powodują podziały stron i fragmentację, zwiększając narzut zapisu 2-5 razy w porównaniu z sekwencyjnymi kluczami całkowitymi. UUID v7 rozwiązuje ten problem za pomocą losowości poprzedzonej znacznikiem czasu, zapewniając zarówno unikalność, jak i porządek sekwencyjny.

Koszt przechowywania jest również wyższy: 16 bajtów w porównaniu do 4-8 bajtów dla liczb całkowitych, co ma duże znaczenie w tabelach z miliardami wierszy i wieloma indeksami.

Typowy wzorzec łączy UUID jako identyfikatory publiczne z wewnętrznymi kluczami o automatycznym przyroście liczb całkowitych, łącząc tabele za pomocą wydajnej liczby całkowitej, jednocześnie eksponując interfejsom API i adresom URL wyłącznie bezpieczny UUID.

Co to jest UUID i jak działa?

UUID (Universally Unique Identifier) to 128-bitowa wartość zaprojektowana tak, aby była unikalna w przestrzeni i czasie bez centralnego organu rejestracyjnego, zgodnie z definicją IETF RFC 9562 (które zastępuje starsze RFC 4122).

Jej 128 bitów jest zapisywanych jako 32 znaki szesnastkowe zgrupowane w wzorcu 8-4-4-4-12, takim jak 550e8400-e29b-41d4-a716-446655440000. Określone bity są zarezerwowane: 13. cyfra szesnastkowa koduje wersję, a górne bity 17. cyfry szesnastkowej kodują wariant.

Pozostałe bity przenoszą losowe dane, znacznik czasu lub zahashowaną nazwę, w zależności od wersji. Ponieważ przestrzeń adresowa wynosi 2^122, niezależne generatory mogą bezpiecznie tworzyć identyfikatory bez konieczności jakiejkolwiek koordynacji.

Jak wygenerować UUID w językach JavaScript, Python i SQL

Najprostszym sposobem na wygenerowanie UUID jest użycie wbudowanej funkcji językowej, która odwołuje się do kryptograficznie bezpiecznego źródła losowego.

  • W języku JavaScript funkcja crypto.randomUUID() zwraca UUID w wersji v4 i jest udokumentowana na stronach MDN Web Docs jako część interfejsu Web Crypto API, dostępnego w nowoczesnych przeglądarkach oraz w środowisku Node.js od wersji 14.17+.
  • W języku Python moduł biblioteki standardowej uuid udostępnia funkcję uuid.uuid4() dla wartości losowych oraz uuid.uuid1() dla wartości opartych na znacznikach czasu.
  • W bazie PostgreSQL funkcja gen_random_uuid() generuje UUID w wersji v4, podczas gdy MySQL 8 oferuje funkcję UUID() dla wartości w stylu wersji v1.

wszystkie te funkcje generują ciągi zgodne z normą RFC 9562, dzięki czemu identyfikatory utworzone w jednym języku mogą być bezproblemowo używane w innym.

UUID a GUID: czy to to samo?

Tak, GUID i UUID to ten sam 128-bitowy identyfikator; GUID (Globally Unique Identifier) to po prostu terminologia firmy Microsoft określająca standardowy UUID zdefiniowany w IETF RFC 9562. Są one kompatybilne binarnie, co oznacza, że wartość utworzona przez system Windows lub platformę .NET może być odczytana przez dowolny system zgodny z RFC i odwrotnie.

Jedyna rutynowa różnica dotyczy prezentacji: narzędzia firmy Microsoft często ujmują wartość w klamry, na przykład {550e8400-e29b-41d4-a716-446655440000}, a niektóre starsze interfejsy API COM zapisywały cyfry szesnastkowe wielkimi literami.

Subtelnym niuansem jest kolejność bajtów — binarny identyfikator GUID firmy Microsoft przechowuje pierwsze trzy pola w formacie little-endian, co ma znaczenie tylko podczas parsowania surowych bajtów, a nie kanonicznej postacie tekstowej z myślnikami.

Czy UUID są bezpieczne kryptograficznie, czy przewidywalne?

UUID nie jest sekretem i nigdy nie należy go tak traktować, nawet jeśli jego losowe bity pochodzą z generatora kryptograficznie bezpiecznego. Norma RFC 9562 wyraźnie ostrzega, że UUID nie oferują wbudowanego bezpieczeństwa i nie wolno zakładać, że są trudne do odgadnięcia; organizacja OWASP również odradza używanie identyfikatorów jako tokenów autoryzacyjnych.

Wersja 4 pobiera 122 bity z generatora CSPRNG, więc jej przewidzenie jest praktycznie niemożliwe, jednak wersje 1 i 7 zawierają znaczniki czasu ujawniające moment utworzenia, a wersje 3 i 5 to deterministyczne skróty oparte na znanej przestrzeni nazw i nazwie.

W przypadku tokenów sesji, resetowania haseł czy kluczy API należy generować dedykowane sekrety o wysokiej entropii, zamiast polegać na strukturze UUID jako zabezpieczeniu.

Zrozumienie wersji i bitów wariantu UUID

Pola wersji i wariantu to stałe układy bitów wbudowane w każdy UUID zgodny z RFC 9562, które informują parser o sposobie wygenerowania danej wartości.

Wersja zajmuje cztery najbardziej znaczące bity siódmego bajtu (13. cyfrę szesnastkową), więc UUID w wersji v4 zawsze ma tam cyfrę 4, a wersja v7 zawsze pokazuje 7. Wariant znajduje się w dwóch lub trzech najbardziej znaczących bitach dziewiątego bajtu (17. cyfra szesnastkowa), co dla standardowego wariantu IETF sprawia, że ta cyfra to 8, 9, a lub b.

Dlatego poprawny UUID w wersji v4 pasuje do wzorca xxxxxxxx-xxxx-4xxx-[89ab]xxx-xxxxxxxxxxxx. Sprawdzanie tych stałych pozycji to właściwa metoda walidacji lub klasyfikacji UUID, zamiast polegania na pobieżnym sprawdzaniu długości.

Jak masowo generować UUID do testów i wstępnego wypełniania danych

Masowe generowanie UUID przydaje się przy wypełnianiu baz danych, przygotowywaniu danych testowych, testach wydajnościowych oraz zasilaniu sztucznych interfejsów API, a to narzędzie pozwala uzyskać wiele poprawnych identyfikatorów jednym kliknięciem. Ponieważ każdy UUID jest tworzony niezależnie ze źródła losowego lub znacznika czasu zgodnie z RFC 9562, generowanie partii nie niesie ze sobą istotnego ryzyka kolizji nawet przy dużych ilościach.

Do powtarzalnych danych testowych lepiej stosować deterministyczne UUID w wersji 5, wywodzące się z ustalonej przestrzeni nazw i nazwy, dzięki czemu te same dane wejściowe zawsze dają ten sam identyfikator w kolejnych uruchomieniach.

Podczas zapełniania tabel w skali produkcyjnej warto rozważyć wersję 7, aby masowo wstawiane wiersze trafiały do porządku indeksu w przybliżeniu sekwencyjnym, co utrzymuje strony drzewa B w stanie zwartym i zmniejsza amplifikację zapisu podczas importu.

Jak wydajnie przechowywać UUID w bazie danych

UUID należy przechowywać w natywnym 16-bajtowym typie binarnym za każdym razem, gdy baza danych na to pozwala, ponieważ trzymanie ich jako 36-znakowego tekstu marnuje ponad dwukrotnie więcej miejsca i spowalnia porównywanie indeksów. Baza PostgreSQL udostępnia dedykowany typ kolumny uuid, podczas gdy MySQL i SQL Server powszechnie stosują typ BINARY(16) wraz z funkcjami konwersji z formatu z myślnikami i do niego.

Zgodnie z zapisami RFC 9562, identyfikatory UUID nie rozróżniają wielkości liter i powinny zostać znormalizowane — zazwyczaj do małych liter — przed zapisem, aby wyszukiwanie pozostało spójne.

Jeśli używasz UUID jako kluczy głównych, wybierz wersję 7, aby zachować lokalność wstawiania; jeśli musisz zastosować wersję 4, niektóre silniki pozwalają zmienić kolejność bajtów znacznika czasu, choć wersja 7 to standardowe rozwiązanie tego samego problemu fragmentacji.

Najczęstsze błędy podczas pracy z UUID

Najczęstszym błędem dotyczącym UUID jest używanie nieszyfrującego źródła losowego, takiego jak funkcja Math.random() w języku JavaScript, która nie jest generatorem CSPRNG i może generować wartości obciążone błędem lub przewidywalne; zamiast tego dokumentacja MDN zaleca stosowanie crypto.randomUUID() lub interfejsu Web Crypto API.

Inne częste błędy to:

  • traktowanie pustego UUID (Same zera) jako prawdziwego identyfikatora
  • zakładanie, że UUID są na tyle sekretne, by autoryzować dostęp
  • zapisywanie ich jako tekst, podczas gdy 16-bajtowa kolumna binarna byłaby znacznie wydajniejsza

Programiści również niespójnie mieszają wersje lub polegają na wersji 1 w kontekstach wrażliwych na prywatność, gdzie zawarty w niej znacznik czasu i historyczny adres MAC ujawniają informacje. W końcu porównywanie UUID z uwzględnieniem wielkości liter powoduje fałszywe niezgodności, ponieważ norma RFC 9562 definiuje je jako niezależne od wielkości liter.

Frequently Asked Questions

sell

Tags