Υπολογιστής Δείκτη Χρέους προς Ίδια Κεφάλαια

Οι βέλτιστοι δείκτες D/E ποικίλλουν δραματικά ανά κλάδο.

Οι κεφαλαιουχικοί κλάδοι με σταθερές ταμειακές ροές υποστηρίζουν υψηλότερη μόχλευση:

• οι κοινές ωφέλειες (utilities) κατά μέσο όρο 1.0-2.0
• τα ακίνητα (real estate) 1.5-3.0
• οι αεροπορικές εταιρείες 2.0-5.0

Οι κλάδοι χαμηλής έντασης κεφαλαίου με ασταθή έσοδα διατηρούν χαμηλότερους δείκτες:

• οι εταιρείες τεχνολογίας κατά μέσο όρο 0.3-0.8
• η υγειονομική περίθαλψη 0.4-1.0
• τα καταναλωτικά αγαθά 0.5-1.5

Οι τράπεζες λειτουργούν με εξαιρετικά υψηλούς δείκτες D/E (8-15) επειδή οι καταθέσεις είναι τεχνικά υποχρεώσεις — η μόχλευση τους αξιολογείται καλύτερα μέσω των δεικτών κεφαλαίου Tier 1. Ένας δείκτης D/E που θεωρείται επικίνδυνος στην τεχνολογία (άνω του 1.5) μπορεί να είναι συντηρητικός για μια εταιρεία κοινής ωφέλειας.

Να συγκρίνετε πάντα με τους ομολόγους του κλάδου αντί να εφαρμόζετε καθολικά όρια.

Σκεφτείτε δύο πανομοιότυπες εταιρείες που κερδίζουν 10% σε συνολικό ενεργητικό 1 εκατομμυρίου δολαρίων.

Η Εταιρεία Α δεν έχει χρέος (100% ίδια κεφάλαια): απόδοση ιδίων κεφαλαίων = 10%. Η Εταιρεία Β έχει χρέος 500.000$ με επιτόκιο 5% και ίδια κεφάλαια 500.000$: καθαρό εισόδημα = 100.000$ - 25.000$ τόκοι = 75.000$, απόδοση ιδίων κεφαλαίων = 15%. Η μόχλευση αύξησε την απόδοση ιδίων κεφαλαίων από 10% σε 15%.

Ωστόσο, εάν οι αποδόσεις των περιουσιακών στοιχείων πέσουν στο 3%, η Εταιρεία Α κερδίζει 3% απόδοση ιδίων κεφαλαίων, ενώ η Εταιρεία Β κερδίζει (30.000$ - 25.000$) / 500.000$ = 1% απόδοση ιδίων κεφαλαίων. Με 0% απόδοση περιουσιακών στοιχείων, η Εταιρεία Α καλύπτει τα έξodά της ενώ η Εταιρεία Β χάνει 5% στα ίδια κεφάλαια (0$ - 25.000$ τόκοι).

Αυτό το ασύμμετρο προφίλ κινδύνου-απόδοσης εξηγεί γιατί οι εταιρείες με υψηλή μόχλευση παρουσιάζουν δραματικές διακυμάνσεις στην τιμή της μετοχής — μικρές αλλαγές στη λειτουργική απόδοση δημιουργούν πολλαπλάσιες αλλαγές στις αποδόσεις των ιδίων κεφαλαίων.

Οι οίκοι αξιολόγησης παρακολουθούν στενά τους δείκτες χρέους προς ίδια κεφάλαια κατά την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας μιας εταιρείας. Η S&P και η Moody's συνήθως απονέμουν αξιολογήσεις επενδυτικής βαθμίδας (BBB/Baa ή υψηλότερη) όταν ο δείκτης παραμένει κάτω από συγκεκριμένα όρια του κλάδου:

• περίπου 1,5 για βιομηχανικές εταιρείες
• 2,5 για επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας
• 0,8 για εταιρείες τεχνολογίας

Κάθε υποβάθμιση συνήθως αυξάνει το κόστος δανεισμού κατά 0,25-0,50 ποσοστιαίες μονάδες, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο όπου η υψηλότερη μόχλευση οδηγεί σε υψηλότερα επιτόκια, επιβαρύνοντας περαιτέρω τον ισολογισμό.

Για την αποτίμηση των μετοχών, η μέτρια μόχλευση μπορεί να ενισχύσει την αξία μέσω της φορολογικής ασπίδας (τόκοι × φορολογικός συντελεστής = ετήσια φορολογική εξοικονόμηση), ενώ η υπερβολική μόχλευση αυξάνει το ασφάλιστρο κινδύνου των ιδίων κεφαλαίων, αυξάνοντας το WACC και μειώνοντας την αξία της επιχείρησης. Το θεώρημα των Modigliani-Miller με φόρους δείχνει ότι η βέλτιστη κεφαλاییκή δομή εξισορροπεί τα οφέλη της φορολογικής ασπίδας έναντι του κόστους οικονομικής δυσχέρειας.

Ο δείκτης χρέους προς ίδια κεφάλαια (D/E) είναι το συνολικό χρέος διαιρούμενο με τα συνολικά ίδια κεφάλαια των μετόχων, και τα δύο από τον ισολογισμό.

Μια εταιρεία με χρέος 400.000$ και ίδια κεφάλαια 800.000$ έχει D/E 0,5, που σημαίνει 50 σεντς χρέους για κάθε δολάριο ιδίων κεφαλαίων. Ο δείκτης μετράει το πόσο μια εταιρεία χρηματοδοτεί τις λειτουργίες της με δανεικά χρήματα σε σύγκριση με τα κεφάλαια των ιδιοκτητών.

Αυτός ο υπολογιστής επιστρέφει το D/E απευθείας και η ερμηνεία εξαρτάται από τη σύγκρισή του με τα πρότυπα του κλάδου.

Ένας δείκτης D/E γύρω στο 1,0-1,5 είναι τυπικός για πολλές βιομηχανίες, αλλά δεν υπάρχει καθολικός στόχος. Σύμφωνα με το Investopedia, οι τομείς έντασης κεφαλαίου, όπως οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας και η τραπεζική, διατηρούν πολύ υψηλότερους δείκτες, ενώ το λογισμικό και οι υπηρεσίες κινούνται σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα.

Κάτω από το 1,0 υποδηλώνει συντηρητική χρηματοδότηση· πάνω από το 2,0 σηματοδοτεί επιθετική μόχλευση που αυξάνει τόσο το δυναμικό απόδοσης όσο και τον κίνδυνο πτώχευσης.

Να αξιολογείτε πάντα το D/E σε σύγκριση με τις ομοειδείς εταιρείες του κλάδου, επειδή ο ίδιος αριθμός σημαίνει πολύ διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς κλάδους.

Μια συνηθισμένη πηγή σύγχυσης είναι τι περιλαμβάνεται στον αριθμητή.

• Ένα αυστηρό D/E χρησιμοποιεί μόνο χρέος που φέρει τόκους (βραχυπρόθεσμος και μακροπρόθεσμος δανεισμός).
• Μια ευρύτερη εκδοχή χρησιμοποιεί τις συνολικές υποχρεώσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν τους εμπορικούς πιστωτές και τα δεδουλευμένα έξοδα.

Η ευρύτερη εκδοχή παράγει υψηλότερο δείκτη.

Όταν συγκρίνετε εταιρείες, βεβαιωθείτε ότι και οι δύο χρησιμοποιούν τον ίδιο ορισμό — η ανάμειξη του D/E συνολικών υποχρεώσεων με το D/E χρέους που φέρει τόκους κάνει τις εταιρείες να φαίνονται περισσότερο ή λιγότερο μοχλευμένες από ό,τι είναι στην πραγματικότητα.

Η μόχλευση διαμορφώνει το σταθμισμένο μέσο κόστος κεφαλαίου (WACC) μιας επιχείρησης.

Το χρέος είναι συνήθως φθηνότερο από τα ίδια κεφάλαια και οι τόκοι του εκπίπτουν από τους φόρους, οπότε η μέτρια μόχλευση μπορεί να μειώσει το WACC και να αυξήσει τις αποδόσεις των ιδίων κεφαλαίων. Όπως εξηγεί το πρόγραμμα σπουδών του CFA Institute, πέρα από ένα βέλτιστο σημείο, ο αυξανόμενος οικονομικός κίνδυνος ωθεί προς τα πάνω το κόστος τόσο του χρέους όσο και των ιδίων κεφαλαίων, αυξάνοντας ξανά το WACC.

Επομένως, ο δείκτη D/E είναι κεντρικός στις αποφάσεις κεφαλαιακής διάρθρωσης και όχι απλώς ένας δείκτης κινδύνου.

Ο καθαρός δείκτης D/E αφαιρεί τα μετρητά και τα ισοδύναμα μετρητών από το χρέος πριν από τη διαίρεση με τα ίδια κεφάλαια, αντικατοπτρίζοντας το γεγονός ότι μια εταιρεία με άφθονα μετρητά θα μπορούσε να αποπληρώσει αμέσως τα δάνεια. Μια επιχείρηση με υψηλό ακαθάριστο χρέος αλλά μεγάλα αποθέματα μετρητών μπορεί να έχει μέτριο καθαρό D/E.

Οι αναλυτές χρησιμοποιούν το καθαρό D/E για να αποφύγουν την υπερεκτίμηση της μόχλευσης για εταιρείες που διατηρούν σκόπιμα μετρητά.

Αναφέρετε ποια εκδοχή εννοείτε, καθώς οι δύο μπορούν να πουν αισθητά διαφορετικές ιστορίες σχετικά με τον οικονομικό κίνδυνο.

Το D/E είναι ένα από τα πολλά μέτρα μόχλευσης:

• Ο δείκτη χρέους προς ενεργητικό δείχνει ποιο κλάσμα των περιουσιακών στοιχείων χρηματοδοτείται με χρέος.
• Ο δείκτης κάλυψης τόκων δείχνει πόσο εύκολα τα κέρδη καλύπτουν τους τόκους.
• Ο δείκτης καθαρού χρέους προς EBITDA εκτιμά πόσα χρόνια κερδών θα αποπλήρωναν το χρέος.

Το καθένα αναδεικνύει μια διαφορετική οπτική κινδύνου. Το D/E εστιάζει στο μαξιλάρι των ιδίων κεφαλαίων, οπότε συνδυάστε το με έναν δείκτη κάλυψης για να επιβεβαιώσετε ότι η εταιρεία μπορεί πράγματι να εξυπηρετήσει το χρέος της και όχι απλώς πόσο κουβαλάει.

Επειδή τα επιχειρηματικά μοντέλα διαφέρουν, τα σημεία αναφοράς του D/E είναι ειδικά για κάθε κλάδος:

• Οι τράπεζες και οι χρηματοπιστωτικές εταιρείες λειτουργούν με πολύ υψηλή μόχλευση εξ ορισμού.
• Οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας φέρουν βαρύ χρέος έναντι σταθερών ρυθμιζόμενων ταμειακών ροών.
• Οι εταιρείες τεχνολογίας και καταναλωτικών αγαθών παραμένουν ελαφρά μοχλευμένες.

Η σύγκριση του D/E μιας τράπεζας με μιας εταιρείας λογισμικού δεν έχει νόημα.

Χρησιμοποιήστε διαμέσους του τομέα —διαθέσιμους από καταθέσεις στην SEC και παρόχους οικονομικών δεδομένων— ως σημείο αναφοράς όταν κρίνετε εάν ένας δείκτης είναι υψηλός ή χαμηλός.

Τα μεγαλύτερα λάθη είναι:

• η σύγκριση του D/E σε ανομοióμορφους κλάδους
• η ανάμειξη των συνολικών υποχρεώσεων με τους ορισμούς που φέρουν τόκους
• η παράβλεψη υποχρεώσεων εκτός ισολογισμού, όπως οι λειτουργικές μισθώσεις
• η ανάγνωση της μόχλευσης χωρίς δείκτη κάλυψης για να επιβεβαιωθεί ότι το χρέος είναι εξυπηρετήσιμο

Οι επενδυτές ξεχνούν επίσης ότι οι επαναγορές μετοχών μειώνουν τα ίδια κεφάλαια και αυξάνουν μηχανικά το D/E χωρίς νέο δανεισμό.

Χρησιμοποιήστε έναν συνεπή ορισμό, ελέγξτε τη δυνατότητα εξυπηρέτησης του χρέους και πραγματοποιήστε benchmarking εντός του κλάδου προτού καταλήξετε στο συμπέρασμα ότι μια εταιρεία είναι υπερβολικά ή λιγότερο μοχλευμένη.